Ein informativer Artikel über Fette und Enzyme.
Fette und fettähnliche Verbindungen
Nach ihrem natürlichen Vorkommen unterscheidet man tierische und pflanzliche Fette:
Tierische Fette sind zum Beispiel Schweineschmalz, Sahne und Butterfett. Außerdem enthalten alle Fleisch- und Wurstwaren etwa 5–45 % „verstecktes“ Fett. Pflanzliche Fette sind etwa Olivenöl, Sonnenblumenöl, Kokosfett und Weizenkeimöl. Bei Raumtemperatur liegen Fette flüssig oder fest vor; die flüssigen Fette nennt man (Speise-)Öle.
Neutralfette (Triglyzeride)
Die größte Gruppe natürlicher Fette bilden Gemische sogenannter Triglyzeride, auch Neutralfette genannt.
Tri = 3; jedes Triglyzerid besteht aus einem Glyzerinmolekül und drei Fettsäuremolekülen.
Der menschliche Körper speichert Fett als Triglyzeride im Zytoplasma der Fettzellen. Der biologische Zweck dieser Speicherform ist eine große Energiereserve für „schlechte Zeiten“ bereitzuhalten: Fette liefern mehr als doppelt so viel Energie wie Kohlenhydrate (9,3 kcal pro Gramm statt 4,1 kcal).
Ein 70 kg schwerer Mensch mit 11 kg Fettreserven besitzt so etwa 100 000 kcal (!) in Form von Triglyzeriden.
Außerdem erfüllt das Fettgewebe, besonders das Unterhautfettgewebe, Isolations- und Schutzfunktionen.
Fettsäuren sind lange Kohlenwasserstoffketten, meist mit 16 oder 18 Kohlenstoffatomen. Je nachdem, ob das Kohlenstoffgerüst der Fettsäuren Doppelbindungen aufweist, unterscheidet man
- gesättigte Fettsäuren: Sie besitzen ausschließlich Einfachbindungen,
- einfach ungesättigte Fettsäuren: Sie tragen eine Doppelbindung; sowie
- mehrfach ungesättigte Fettsäuren: mit zwei, drei oder noch mehr Doppelbindungen.
Fettsäuren können über die Nahrung aufgenommen oder von den Zellen selbst gebildet werden, wobei jedoch höchstens eine Doppelbindung eingebaut werden kann.
Mehrfach ungesättigte Fettsäuren
Fettsäuren mit mehr als einer Doppelbindung, beispielsweise Linolsäure, Linolensäure und Arachidonsäure, kann der Organismus nicht synthetisieren und bezeichnet sie daher als essenzielle Fettsäuren; sie müssen in der Nahrung vorhanden sein.
Diese mehrfach ungesättigten Fettsäuren sind für den Menschen lebensnotwendig, da sie Ausgangsstoffe für die Bildung verschiedener körpereigener Substanzen darstellen. In pflanzlichen Ölen (Sonnenblumenöl, Sojaöl, Leinöl) sowie in Fischölen liegen mehrfach ungesättigte Fettsäuren wesentlich höher konzentriert vor als in tierischen Fetten.
Fettlöslichkeit und Wasserlöslichkeit
Wie andere Säuren dissoziiert auch eine Fettsäure teilweise im Wasser; es entstehen H+-Ionen, die Lösung wird also sauer. Zusätzlich bildet sich das sogenannte Fettsäureanion. Dieses Molekül vereinigt zwei gegensätzliche Eigenschaften:
- Der lange „Schwanz“ ist stark fettlöslich und schlecht wasserlöslich – man nennt ihn lipophil (fettfreundlich) bzw. hydrophob (wassermeidend).
- Der kleine „Kopf“ hingegen ist gut wasserlöslich (hydrophil) und schlecht fettlöslich (lipophob).
Durch diese beiden entgegengesetzten Eigenschaften können Fettsäuren lipophile Stoffe emulgieren, also in Wasser dispergieren. Auch Seifen bestehen aus Fettsäuren und wirken nach demselben Prinzip.
Fettsäuren als Energieträger
Nach der Glukose sind Fettsäuren der zweitwichtigste Brennstoff für die zelluläre Energiegewinnung. Sie entstehen unter dem Einfluss von Hormonen wie Adrenalin durch Spaltung der in Fettzellen gespeicherten Neutralfette in Glyzerin und Fettsäuren (Lipolyse).
Durch eine sich wiederholende Abfolge von Reaktionen in den Mitochondrien, die sogenannte β-Oxidation, wird die Fettsäurekette jeweils um zwei C-Atome verkürzt, wobei NADH, FADH2 und Acetyl-CoA entstehen. Das Acetyl-CoA gelangt anschließend in den Zitratzyklus und wird dort ebenso wie die reduzierten Coenzyme weiterverarbeitet. Aus Palmitinsäure, einer Fettsäure mit 18 C-Atomen, können so insgesamt 131 ATP-Moleküle regeneriert werden.
Daran erkennt man erneut, dass die Bildung von Acetyl-CoA, der Zitratzyklus und die Atmungskette übergreifende Stoffwechselwege darstellen, die keineswegs nur dem Abbau von Glukosemetaboliten dienen.
Physiologischerweise werden nicht alle beim Fettabbau entstehenden Acetyl-CoA-Moleküle in den Zitratzyklus eingespeist. Ein Teil dient der Synthese sogenannter Ketonkörper, die ebenfalls zur Energieversorgung genutzt werden können.
Όπως ήδη αναφέρθηκε, τα περισσότερα κύτταρα του σώματος προτιμούν γλυκόζη ως πηγή ενέργειας, ωστόσο υπάρχουν εξαιρέσεις:
Herzmuskelzellen und Zellen der Nierenrinde nutzen Ketonkörper lieber als Glukose. Von Nervenzellen weiß man, dass sie bei länger anhaltendem Glukosemangel ihren bevorzugten Brennstoff durch Ketonkörper ersetzen können.
Lipogenese
Wie mehrfach dargestellt, kann der Körper überschüssige Energie als Fett speichern. Dies gilt ebenso für einen Überschuss an Kohlenhydraten oder Proteinen. Aus Glukose kann im Organismus folgendermaßen Fett entstehen (Lipogenese):
Aus einem Zwischenprodukt der Glykolyse, dem Glyzerinaldehyd-3-phosphat, wird die Glyzerinkomponente der Neutralfette gebildet. Die andere Komponente, die Fettsäuren, kann aus Acetyl-Coenzym A synthetisiert werden.
Andere Lipide
Zu den Lipiden (Fette und fettähnliche Stoffe) zählen neben den beschriebenen Neutralfetten weitere Substanzen mit folgenden gemeinsamen Eigenschaften:
- Sie lösen sich schlecht in Wasser
- und gut in organischen Lösungsmitteln wie Chloroform oder Äther.
Die beiden wichtigsten Vertreter dieser Gruppe sind Cholesterin und die sogenannten Phospholipide.
Cholesterin
Cholesterin ist eine für den Organismus bedeutende Verbindung, die einerseits im Körper gebildet und andererseits über tierische Lebensmittel aufgenommen wird. In Pflanzen kommt Cholesterin nicht vor.
Cholesterin ist
- ein wesentlicher Bestandteil der Zellmembranen,
- Vorläufer der Steroidhormone (siehe unten) und
- Ausgangsstoff der Gallensäuren (siehe unten).
Steroidhormone
Steroidhormone leiten sich von einem Kohlenwasserstoffringsystem, dem Steroidgrundgerüst, ab und lassen sich nach der Anzahl der Kohlenstoffatome einteilen.
Οι πιο σημαντικές στεροειδείς ορμόνες είναι οι λεγόμενες αδρενοκορτικοστεροειδείς υδροκορτιζόνη, κορτιζόνη, αλδοστερόνη και προγεστερόνη καθώς και οι σεξουαλικές ορμόνες οιστρογόνο και τεστοστερόνη.
Die Synthese der Steroidhormone, die in Nebennierenrinde und Keimdrüsen stattfindet, geht vom Cholesterin aus. Ihr Abbau erfolgt in der Leber.
Da Steroidhormone lipophil sind, dringen sie in die Zelle ein und binden dort an spezifische Hormonrezeptoren. Der entstehende Hormon-Rezeptor-Komplex gelangt in den Zellkern, aktiviert die Transkription bestimmter Gene und damit die Produktion entsprechender Proteine. Steroidhormone sind weit verbreitet und wurden beispielsweise auch bei Hefen und höheren Pflanzen gefunden.
Synthetische Steroide sind
- Kontrazeptiva (Verhütungsmittel, die den Eisprung unterdrücken),
- Cortison und zahlreiche synthetische Cortisonderivate, die am häufigsten eingesetzten Steroide,
sowie Anabolika, die die Proteinsynthese anregen und zum Muskelaufbau verabreicht werden. Sie sind Abkömmlinge des männlichen Sexualhormons Testosteron. Heute verwendet man Anabolika bei Hochleistungssportlern (Doping). Das Gesundheitsrisiko ist sehr hoch, da diese Steroide schwere körperliche und psychische Nebenwirkungen auslösen. Das Internationale Olympische Komitee (IOC) hat 1974 den Einsatz von Anabolika verboten. Zahlreiche Sportler wurden aufgrund positiver Tests von Wettkämpfen ausgeschlossen.
Gallensäuren
Gallensäuren sind steroidartige Verbindungen, die in der menschlichen Galle vorkommen.
In den Leberzellen entstehen aus Cholesterin die primären Gallensäuren Cholsäure und Chenodesoxycholsäure, die nach weiterer Umwandlung zu „gepaarten Gallensäuren“ als Lebergalle in den Darm abgegeben werden. Durch bakterielle „Hydroxylierung“ im Darm bilden sich die sekundären Gallensäuren Desoxycholsäure und Lithocholsäure.
Gallensäuren sind unentbehrlich für die Emulgierung der Fette, die Aktivierung der Lipasen, die Aufnahme der Fettsäuren sowie anderer Stoffe, etwa Vitamine, im Darm. Etwa 90–95 % der ausgeschiedenen Gallensäuren werden im Dünndarm rückresorbiert und über die Pfortader zur Leber zurückgeführt, von wo sie erneut in die Galle gelangen (enterohepatischer Kreislauf).
Idealerweise herrscht Gleichgewicht zwischen aufgenommenem beziehungsweise selbst gebildetem Cholesterin einerseits und ausgeschiedenem beziehungsweise verarbeitetem Cholesterin andererseits. Versagt diese Regulation, steigen die Cholesterinspiegel im Blutserum an.
Phospholipide
Τα φωσφολιπίδια έχουν παρόμοια δομή με τα ουδέτερα λίπη (τριγλυκερίδια). Το πιο γνωστό φωσφολιπίδιο είναι η λεκιθίνη.
Ihre wichtigste Funktion haben Phospholipide als Bestandteile der Zellmembranen.
Proteine (Eiweiße)
„Alles, was der Mensch ist, ist er durch seine Proteine.“
Dieser etwas vereinfachte Ausspruch verdeutlicht, dass Eiweiße sowohl für Aufbau als auch Funktion des Menschen von herausragender Bedeutung sind.
- Die Gestalt eines Menschen beruht im Wesentlichen auf Proteinen, da sie Hauptbestandteile fast aller Organe sind.
- Ως κύρια συστατικά των μυών, οι πρωτεΐνες επιτρέπουν την κινητικότητα του ανθρώπου.
- Οι πρωτεΐνες σχηματίζουν τις "πύλες" κάθε κυτταρικής μεμβράνης και έτσι εξασφαλίζουν την ατομικότητα του κυττάρου, ελέγχοντας τη μεταφορά ουσιών μέσα και έξω από αυτό.
Επιπλέον, οι πρωτεΐνες με τη μορφή ενζύμων είναι κρίσιμες για τη λειτουργικότητα του οργανισμού.
Τα ένζυμα
Ο μεταβολισμός επιταχύνει τις αντιδράσεις του χρησιμοποιώντας ζωτικής σημασίας βοηθητικές ουσίες, τα λεγόμενα ένζυμα (βιοκαταλύτες).
Είναι καθοριστικά για την κατασκευή σύνθετων βιολογικών δομών στο κύτταρο και για την εξασφάλιση της τακτικής λειτουργίας τους.
Αμινοξέα ως δομικά στοιχεία των πρωτεϊνών
Οι πρωτεΐνες αποτελούνται από διάφορα αμινοξέα. Όλα τα αμινοξέα έχουν στην ουσία την ίδια βασική δομή. Ένα κεντρικό άτομο άνθρακα συνδέεται με τέσσερις διαφορετικές ομάδες ή άτομα:
- μια ομάδα COOH,
- μια ομάδα NH2 (αμινομάδα),
- ένα άτομο υδρογόνου
- και ένα μεταβλητό υπόλοιπο.
Μέσω αυτού του υπολοίπου (R) διαφέρουν τα 20 αμινοξέα που βρίσκονται στις ανθρώπινες πρωτεΐνες.
Από αυτές τις 20 αμινοξέα, οκτώ είναι απαραίτητες, δηλαδή δεν μπορούν, όπως και τα απαραίτητα λιπαρά οξέα, να συντεθούν από το σώμα.
Γι' αυτό πρέπει να λαμβάνονται μέσω της διατροφής. Αντίθετα, τα μη απαραίτητα αμινοξέα μπορεί το σώμα να τα παράγει μόνο του.
Στα απαραίτητα αμινοξέα περιλαμβάνονται η βαλίνη, η φαινυλαλανίνη, η λευκίνη, η ισολευκίνη, η θρεονίνη, η τρυπτοφάνη, η μεθειονίνη και η λυσίνη. Για τα βρέφη, επιπλέον, η αργινίνη και η ιστιδίνη είναι απαραίτητα.
Η αλυσίδα των αμινοξέων
Όταν δύο αμινοξέα αντιδρούν μεταξύ τους, σχηματίζεται ένα διπεπτίδιο. Ο δεσμός που σχηματίζεται με την αποβολή νερού ονομάζεται πεπτιδικός δεσμός.
Κάθε πεπτίδιο έχει ένα λεγόμενο ελεύθερο άκρο, στο οποίο μπορούν να προστεθούν επιπλέον αμινοξέα.
Όταν προστεθεί ένα τρίτο αμινοξύ σε ένα διπεπτίδιο, σχηματίζεται ένα τριπεπτίδιο.
Όταν συνδέονται επιπλέον αμινοξέα, μιλάμε για πολυπεπτίδια (πολύ = πολυάριθμα).
Polypeptide mit mehr als 100 Aminosäuren werden definitionsgemäß Proteine genannt. Die meisten menschlichen Proteine bestehen aus 100 bis 500 Aminosäuren.
Επειδή χρησιμοποιούνται 20 διαφορετικά αμινοξέα για τη σύνθεση πρωτεϊνών και η σειρά τους είναι μεταβλητή, προκύπτει μια τεράστια ποικιλία διαφορετικών πρωτεϊνών.
Για τη λειτουργικότητα μιας πρωτεΐνης, για παράδειγμα ως ένζυμο, είναι κρίσιμο να διπλώνεται η αλυσίδα αμινοξέων σε μια τρισδιάστατη δομή.
Μπορεί κανείς να φανταστεί αυτή τη δομή σαν ένα κουβάρι μαλλιού. Αν αυτή η χωρική δομή χαθεί, π.χ. λόγω θερμότητας, η πρωτεΐνη χάνει τη βιολογική της λειτουργία.
Έτσι, κατά την απολύμανση και την αποστείρωση, οι πρωτεΐνες, ακόμη και οι πρωτεΐνες ιών, μπορούν να καταστούν ανενεργές μέσω της θερμότητας. Αυτό ονομάζεται θερμική αποδιάρθρωση των πρωτεϊνών.
Μεταβολισμός πρωτεϊνών και αμινοξέων
Κατά τη διάρκεια της πέψης, οι πρωτεΐνες διασπώνται στα δομικά τους στοιχεία, τα αμινοξέα, τα οποία μέσω της πυλαίας φλέβας φτάνουν πρώτα στο ήπαρ.
Ακόμη και στο σώμα, οι πρωτεΐνες διασπώνται συνεχώς (καταβολισμός πρωτεϊνών), απελευθερώνοντας αμινοξέα.
Αυτά τα ελεύθερα αμινοξέα μπορούν να χρησιμοποιηθούν περαιτέρω ανάλογα με τις ανάγκες του οργανισμού.
Πρώτον, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή πρωτεϊνών του σώματος (αναβολισμός πρωτεϊνών), όπως κατά την ανάπτυξη ή τις διαδικασίες επισκευής.
Για αυτό, ορισμένα αμινοξέα μπορούν να μετατραπούν σε άλλα αμινοξέα, ανάλογα με το ποια λείπουν.
Μόνο τα απαραίτητα αμινοξέα δεν μπορούν να προκύψουν μέσω διαδικασιών μετατροπής, αλλά πρέπει να παρέχονται μέσω της διατροφής.
Ο καθοριστικός ρόλος των ενζύμων και των συνενζύμων
Η ζωή κάθε μεμονωμένου κυττάρου του σώματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αμέτρητες χημικές αντιδράσεις που συμβαίνουν συνεχώς σε αυτό.
Σε αναβολικές αντιδράσεις, μικρότερα μόρια συνδέονται σε μεγαλύτερες μονάδες, δημιουργώντας νέους δεσμούς.
Τέτοιες αντιδράσεις συνήθως συνδέονται με την εισαγωγή ενέργειας, που παρέχεται από το "κυτταρικό μπαταρία" ATP.
Αντίθετα, σε καταβολικές αντιδράσεις, οι υπάρχοντες δεσμοί διασπώνται, απελευθερώνοντας ενέργεια.
Αυτή η ενέργεια χρησιμοποιείται συνήθως για την αποκατάσταση του καταναλωμένου ATP.
Η αποτελεσματικότητα αυτής της μετατροπής ενέργειας σε ATP δεν είναι πλήρης, με αποτέλεσμα να παράγεται επιπλέον θερμότητα.
Οι αναβολικές αντιδράσεις έχουν σημαντικό ρόλο στον μεταβολισμό των δομικών υλικών, καθώς εξυπηρετούν την κατασκευή νέων δομών.
Αντίθετα, ο μεταβολισμός των καυσίμων εκτελείται κυρίως μέσω καταβολικών αντιδράσεων.
Για τη λειτουργία του μεταβολισμού, οι οργανικές ενώσεις άνθρακα είναι κρίσιμες, αλλά αντιδρούν πολύ αργά μεταξύ τους.
Γι' αυτό κάθε κύτταρο διαθέτει εργαλεία που επιταχύνουν σχεδόν κάθε χημική αλυσίδα αντιδράσεων: τα προαναφερθέντα ένζυμα (βιοκαταλύτες).
Ένζυμα και συνένζυμα
Χημικά, τα ένζυμα ανήκουν στην ομάδα των πρωτεϊνών. Οι ουσίες που μετατρέπονται από ένα ένζυμο ονομάζονται υποστρώματα.
Κατά τη διάρκεια της ενζυμικής αντίδρασης, το υπόστρωμα μεταβάλλεται χημικά, δημιουργώντας νέους δεσμούς ή διασπώντας υπάρχοντες.
Κατά τη διαδικασία αυτή, προκύπτουν ένα ή περισσότερα προϊόντα αντίδρασης. Για την αποτελεσματικότητα ενός ενζύμου, το ενεργό του κέντρο είναι υπεύθυνο.
Αυτό προκύπτει από μια ειδική αναδίπλωση της πολυπεπτιδικής αλυσίδας από την οποία αποτελείται το ένζυμο. Έτσι, σχηματίζεται στην επιφάνεια μια δομή που ταιριάζει ακριβώς με το υπόστρωμα.
Όπως ένα κλειδί ταιριάζει μόνο σε μια συγκεκριμένη κλειδαριά, έτσι και το υπόστρωμα συνδέεται μόνο στο ενεργό κέντρο "του" ενζύμου.
Για να λειτουργήσουν τα ένζυμα, οι περισσότεροι χρειάζονται επιπλέον έναν "βοηθό", το λεγόμενο συνένζυμο.
Αυτό είναι απαραίτητο, επειδή το ένζυμο δεν συμμετέχει άμεσα στην χημική αντίδραση, αλλά απλώς φέρνει τους αντιδρώντες σε κατάλληλη επαφή.
Μόνο το συνένζυμο μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της ενζυμικής αντίδρασης, καθώς απορροφά ή αποδίδει ηλεκτρόνια ή άτομα από το υπόστρωμα.
Τα συνένζυμα είναι συνήθως σύνθετα οργανικά μόρια και δεν είναι βασικά πρωτεΐνες.
Συχνά, τα συνένζυμα προέρχονται από βιταμίνες.
Η ταχύτητα με την οποία ένα μόνο μόριο ενζύμου μετατρέπει υποστρώματα σε προϊόντα είναι τεράστια. Μπορεί να φτάσει αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες μόρια υποστρώματος ανά δευτερόλεπτο.
Παράγοντες που επηρεάζουν τις ενζυμικές αντιδράσεις
Πολλά ένζυμα συνεργάζονται όχι μόνο με συνένζυμα, αλλά και με συγκεκριμένα ιόντα όπως Mg2+, Fe2+ ή Zn2+. Αν λείπουν αυτά τα ιόντα, η λειτουργία του ενζύμου επηρεάζεται.
Επιπλέον, η θερμοκρασία του σώματος και το pH είναι πολύ σημαντικά για τη δραστηριότητα των ενζύμων. Με την αύξηση της θερμοκρασίας, ο ρυθμός μετατροπής του υποστρώματος ενός ενζύμου αυξάνεται αρχικά σημαντικά.
Σε υψηλές θερμοκρασίες, όπως πυρετός πάνω από 41 °C, το ένζυμο καταστρέφεται και η πρωτεϊνική του δομή καταστρέφεται. Τότε ο ρυθμός μετατροπής μειώνεται σχεδόν στο μηδέν.
Η λειτουργία του ενζύμου εξαρτάται επίσης από το pH. Για τα περισσότερα ενδοκυτταρικά ένζυμα, ένα pH περίπου 7,2 είναι ιδανικό.
Τα εξωκυτταρικά ένζυμα, όπως οι πρωτεΐνες που διασπούν οι πεψίνες στο στομάχι, έχουν συνήθως ένα διαφορετικό pH-βέλτιστο.
Οξείδωση και Αναγωγή
Η λειτουργία των ενζύμων και των συνενζύμων μπορεί να εξηγηθεί με δύο ιδιαίτερα συχνές μορφές αντιδράσεων του μεταβολισμού:
- την οξείδωση (οξειδωτική αντίδραση)
- και την αναγωγή (αναγωγική αντίδραση)
Μιλάμε για οξείδωση όταν ένα μόριο αποδίδει ηλεκτρόνια. Συνήθως αυτό συμβαίνει με την απόδοση ατόμων υδρογόνου, δηλαδή ενός ηλεκτρονίου και ενός πρωτονίου.
Μια οξείδωση είναι δυνατή μόνο όταν μια άλλη ουσία απορροφά τα αποδοθέντα ηλεκτρόνια σε μια αντίθετη αντίδραση.
Η απορρόφηση ηλεκτρονίων ονομάζεται αναγωγή. Συχνά, η αναγωγή συμβαίνει με την απορρόφηση ατόμων υδρογόνου, δηλαδή ενός ηλεκτρονίου και ενός πρωτονίου.
Στην παραπάνω περιγραφόμενη οξειδωτική αντίδραση, ταυτόχρονα συμβαίνει η αναγωγή του συμμετέχοντος συνενζύμου NAD+:
NAD+ + 2 H– + 2 Elektronen >> NADH + H+.
Το NAD+ (Νικοτιναμίδιο-Αδενίνη-Δινουκλεοτίδιο) είναι ένα σύνθετο συνένζυμο και προέρχεται από τη βιταμίνη νικοτινικό οξύ. Εκπληρώνει τον πιο σημαντικό ρόλο στο μεταβολισμό ως μεταφορέας ηλεκτρονίων ή ατόμων υδρογόνου.
Στην αναφερόμενη οξείδωση του γαλακτικού σε πυροσταφυλικό, το συνένζυμο από NAD+ μειώνεται σε NADH + H+.
Καθαρά, το NAD+ δεν απορροφά και τα δύο αποδοθέντα άτομα υδρογόνου, αλλά ένα πρωτόνιο και δύο ηλεκτρόνια.
Από αυτό προκύπτει: οι οξειδωτικές και αναγωγικές αντιδράσεις είναι αδιάσπαστα συνδεδεμένες, μιλάμε για αντιδράσεις αναγωγής-οξείδωσης.
Κάθε φορά που μια ουσία οξειδώνεται, πρέπει μια άλλη να αναχθεί.
Υπό κατάλληλες συνθήκες, η αντίδραση μπορεί επίσης να εξελιχθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση. Τότε το πυροσταφυλικό αναχθεί, απορροφώντας ηλεκτρόνια ή άτομα υδρογόνου, και το NADH οξειδώνεται. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, το NADH αποδίδει δύο ηλεκτρόνια και ένα πρωτόνιο.
Ανεξάρτητα από την κατεύθυνση της αντίδρασης, είναι πάντα συνδεδεμένη με ένα συγκεκριμένο ένζυμο, στο παράδειγμα που αναφέρθηκε, με την LDH (γαλακτική αφυδρογονάση).
Χωρίς αυτό το ένζυμο, η αντίδραση εξελίσσεται εξαιρετικά αργά και δεν προκύπτει σημαντική μετατροπή υποστρώματος.
